1 MAYIS 1984
Howard, bu bölgede yaşamadığı için seni dinleyemeyen
izleyicilere programını anlat.
- Müzik çalmıyorsun. Ne yapıyorsun? - Dürüst radyoculuk olarak tanımlanıyor.
Yani...
Telefonda konuşuyoruz. Neysek oyuz.
Bu program gibi. Sen de yapmacık tipler çıkarmıyorsun.
Ayrıca...
Hayvanıyla gelen oluyor, kuş kayboluyor falan.
Bizde her şey serbest. Anlıyor musun?
Birçok kişiyi arıyorsun.
Evet, nefret mektupları yazanları arıyoruz.
Şu anda yayında olduğunu biliyorum. Geldiğin için minnettarım.
Yine çıkaracak mısın? Marv Albert gibi müdavim olayım.
Bence ayarlarız.
NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Geldim.
Nasılsınız?
Teşekkürler. Çok naziksiniz.
Teşekkürler.
Ayağınıza sağlık.
Hoş geldiniz.
Sağ olun. İyi misiniz? Geldiğinize memnun musunuz?
Gece sonunda fikriniz değişmiş olacak.
Bu...
Bu program için çok heyecanlıyım.
Herhâlde bugünkü konuğumuzu hepiniz biliyorsunuz.
İlginç bir durum var.
Sabahtan beri tartışıyoruz.
Sizden de katılmanızı rica edeceğim.
Sizce bu gece nasıl geçecek?
Kaçınız boka saracağını düşünüyor?
Lafı uzatmayayım.
Emekli olduktan birkaç ay sonra
Sirius uydu radyosunun işletmecilerinden bir telefon aldım.
Adamı tanımıyordum.
Belki liseli bir çocuktu, bilmiyorum.
Bana dedi ki "Dave, Sirius'ta bir şey yapmak istersen
beni ara. Kendi programın olur.
İstediğini yaparsın.
İstediğin saatte, haftada beş gün, iki gün, yedi gün.
Bir düşün. Harika olur."
Ona hiç tereddüt etmeden şöyle dedim,
"Sıradaki konuğum henüz doğmamış olsaydı
bu teklifi düşünebilirdim."
Sayın seyirciler, huzurlarınızda Howard Stern.
Howard, nasılsın?
Kaçınız boka saracak demişti?
Dave, bunu sadece şey için taktım...
Bugün sakal konusuna müdahale edeceğim.
Böyle görünüyorsun.
Sahneye çıktığımda sen de güldün.
Doğru.
Bu sakal bana yakışmış mıydı sence?
Hayır, şey gibiydin...
Ringling Kardeşler Sirki kapandı...
- Evet. - ...ama oradan fırlamış gibiydin.
Ama Netflix programı başladığında
sakalı keseceğinden emindim. Bence Netflix de buna bel bağlamıştı.
Bakın, yüz yüze konuşurken sakalın pek bir ağırlığı yok.
Haklı mıyım?
Evet.
Ama televizyonda görünce dedim ki... Heyecanlandım tabii.
Bu arada beni çağırman bir onur.
Ne iyi ettin de geldin.
Ama...
...dedim ki "Sanki Dave'in programında
Dave var, ben varım, bir de sakal var."
- Anladım. - Sakalın bir ağırlığı var.
İnsanların dilinden düşmüyor.
Bence kesmelisin.
Sakalını kessin diyenler el kaldırsın.
Gördün mü?
Sakal kalsın mı?
- Beğendim. - Beğendiniz.
O hâlde...
Aslında sakalı kıskanıyorum, nedenini de söyleyeyim.
Bir nebze ilginç bir noktaya parmak bastın.
Hayret, nasıl oldu?
Sakal bırakmamın bir amacı da
bir daha asla çalışmamayı garantilemekti
çünkü sakal bırakırsam
ve bu hoşuma gitmeye başlarsa, ki gidiyor,
görmek zorunda olmadığım için varlığını unutursam,
aklı başında hiç kimse hayatımın sonuna kadar
beni hiçbir işe almayı düşünmez.
Netflix'tekiler nezaket gösterdiler ve belki de haklısın.
Belki sakalı keseceğimi düşündüler. Hatta belki dijital olarak silerler.
Kıl kıl.
Evet. "Silelim şunu."
Aslında güneş gözlüğümden dolayı sakalını anlıyor gibiyim.
Ne zaman televizyona çıksam, ki kariyer planım bu değildi,
hep radyoydu.
Televizyona çıktığımda koyu renk gözlükler takardım.
Beni daha iyi gösterdiğini,
daha yakışıklı olacağımı sanırdım.
Sonradan izlediğimde bir baktım ki hiçbir işe yaramamış.
Loş bir odada güneş gözlüğüyle oturuyorum,
yine de tipim düzelmiyor.
Şu anda seni tanıdığım süre içinde hiç olmadığın kadar iyi görünüyorsun.
Yeter.
İnsan estetik mi yaptırdı diye düşünmeden edemiyor.
Umurumda değil. Seni ilgilendirir.
Hayır. Gördüğünüz gibi dağılıyorum.
Her yerim çöküyor.
Seninle kaç yıldır tanışıyoruz, biliyor musun?
Kaç yıldır?
Aşağı yukarı 1984'ün bu ayından beri.
Vay be. Şimdi sakıncası yoksa
hızlıca hesaplayacağım.
Hesap işinde iyiyimdir. Şöyle yaparım.
2018 yılındayız.
- Değil mi? - 34.
- Hemen ele verdin. - 34 yıl.
- Sağlamasını yapayım. - Peki.
Benim yöntemim şu, 1984 der demez hemen on eklerim.
- Evet. - 1994 olur.
- Doğru. - Bu on yıl.
- Evet. - 1994'ten 2004'e 20 yıl.
- Evet. - Burada zorlaşıyor, kafam karışıyor.
2004'ten 2014'e on yıl daha. Etti 30.
Haklıymışsın. 34 yıl. Aferin sana.
- Şimdi... - Hesaplayışımı anlatmaya bayılırım.
Hesaplama demişken, bunların programdan çıkarılacağının farkında mısın?
Vay canına. Ama aslında senin için...
Sanırım bu programın amacı şu... Ne programıysa artık.
Neden buradayım, bilmiyorum
ama düşündüm ki amacı...
Altı kişi seçiyorsun
ve eminim şimdiden Obama'dan bin kat eğlenceliyim.
- Eğleniyoruz ya! - Cidden mi?
Tanrı aşkına, tabii ki.
Clooney'nin sabah akşam insanlara nasıl yardım ettiğini
dinlemek zorunda kalacağıma kaçıp giderim.
İşte bu eğlenceli. İyi vakit geçiriyoruz.
Clooney ve Obama sakal bile takmadılar.
Sana hep söylemek istediğim birkaç şey var.
Bence sen Birleşik Devletler'de komediyi değiştirmekle kalmayıp
Birleşik Devletler'in kültürünü de değiştirdin.
- Onu bilemem ama... - Kesinlikle öyle.
Herhangi bir kasabaya gittiğinde
mutlaka seni taklit eden
bir grup insan vardır.
Kaynağın, yani senin komedi tarzın büyük değişime neden oldu.
Çocukluğun hakkında
açıkçası hayret verici ve tatsız bulduğum şeyler okudum.
Bu abartı mı mıydı, gerçek miydi?
- Çocukluğumun tatsız geçmesi mi? - Evet.
"Sığır gibi büyütüldüm."
Evet, şöyle ki...
Evet, sığır gibi büyütüldüm.
Çocukluğum çok kafa karıştırıcıdır.
Bence kesinlikle... Babam radyo teknisyeniydi.
HOWARD'IN BABASI
Babamın gözünde radyocular, sunucular, oyuncular
çok saygın insanlardı.
Hangi yıldan bahsediyoruz?
Tanrım.
Ben 1982'de doğduğuma göre...
Yani...
Yok, bunun farkına vardığımda 60'lı yıllardaydık.
60'ların başında. Babam eve geldiğinde bahsettiği şeyler...
Babam böyle konuşurdu...
Babamda... Anne babası göçmendi.
Babam hep İngilizceyi düzgün konuşmaya çalışırdı.
O yüzden genellikle bu şekilde konuşur, gününden bahsederdi.
"Bugün Vincent Gardenia'yla çalıştım." derdi.
"Öyle mi?" derdim. Bana hep Vincent Gardenia'dan söz ederdi.
Raymond Burr gelip kayıt stüdyosunda reklam çekerdi.
- Baban için büyük olaydır. - Büyük olaydı.
Gününü anlatırdı.
Benimle hiç ilgilenmezmiş gibi gelirdi.
Hakkımda hiçbir şey bilmezdi.
Bazen adımı bile bilmediğini düşünürdüm
ama o oyunculara ve seslendirmenlere
- o kadar saygı duyardı ki... - Evet.
...içimden şöyle derdim, "Babamın beni fark etmesini
belki bu şekilde sağlayabilirim."
Babanı memnun etme arzusu dışında
bu, ilgi duyduğun bir şey miydi?
Daha beş yaşındayken radyocu olmak istiyordum.
- Öyle mi? - Evet, emindim.
Nasıl yapacağımı bilmiyordum.
Babam da hayatım boyunca bunu bana hatırlattı.
- Anladım. - Mesela çocukken
"Bir gün milyoner olacağım." dediğimde köpürürdü.
"Bunu ne cüretle söylersin!
Hiç çalışmadın. Hayatında hiç para kazanmadın.
Bu ne cüret! Milyoner olamazsın. Bir dolar kazan da göreyim.
Çimleri bile biçemiyorsun!"
Çok fazla öfke vardı. Oysa sadece büyük bir sunucu olmayı
hayal eden bir çocuktum.
Ama annem derdi ki...
Annenden bahset.
HOWARD'IN ANNESİ
Annem derdi ki "Biri radyoya çıkacaksa
o neden sen olmayasın? İllaki biri olacak."
- İşte böyle. - Biraz daha teşvik ediciymiş.
- Azıcık daha teşvik ediciydi. - Ablanın bundaki payı neydi?
Hatırlamıyorum. İleri seviye bir narsist olduğum için...
İleri seviye siyah kuşak narsisttim.
O kadar ilgiye muhtaçtım ki onun evde olduğunu bile hatırlamıyorum.
Hatta bir... Dave, çok ciddiyim.
Hayatımla ilgili Gizli Noktalar diye bir film yaptım.
Teşekkürler. Ve...
Ne kadar narsist olduğumun kanıtı.
Filmde ablam yok.
Prömiyere geldi. Çok tatlı bir insandır.
Kıskanma huyu hiç yoktur.
Gösteri dünyasına girmek istemedi
ama filmde adının bile geçmemesini yadırgadı.
Hayatında yok gibi.
- "Seni orada hatırlamıyorum." - İz bırakmamış.
Ama anne babanla ilişkin...
- Harika. - Evet, harika.
Programını dinlerken
annenle konuştuğunda
aranızda çok sağlam bir bağ olduğu anlaşılıyordu.
Gerçi annene çeşitli seks pozisyonlarını
sorduğunu da hatırlıyorum.
O yüzden sağlam bir bağları olmalı
yoksa bunları hayatta konuşamazlardı diye düşünmüştüm.
Annem shtick dediği esprili numaralardan anlardı.
İbranice bir kelimedir. Espriden anlardı ve seks olayını büyütmezdi.
Yani annemle bunu konuşabileceğimi bilirdim.
Bazı şeyler... Bir keresinde... Ne olduğunu söylemeyeceğim.
- Biliyorum. - Hayır.
- Gayet iyi... - Yok, annemi çok kızdırmıştım.
Seksle ilgisi yoktu. Acımasızca bir şey yaptım.
Zayıf noktası olduğunu biliyordum.
Yayında o konuya girdim. Bunu yapmam yanlıştı
ve ağlayarak beni aradı.
Bu sadece bir kez oldu. Acı vericiydi. Hata yaptım.
Ama genellikle seks hakkında konuşurken
hiç sınır tanımazdık.
Şeyden bahsederdim... Neyi kastettiğini biliyorum.
Bir oğulun, annesinin yaptığını asla duymaması gereken yasak seks türü.
Ve... Ama o...
Ona yapıp yapmadığını sordun.
Anal seks yapıp yapmadığını.
Herkese iyi geceler.
Ne olmuş yani?
Her oğulun, annesiyle bu mevzuyu konuşması gerekmez mi?
Senin konuşmalarını dinledikten sonra...
- Howard, rica ediyorum. - Tipin böyle ama.
Saç ya sakal, birinden kurtul.
Yansıman gibiyim, inan.
Evet, aynaya bakar gibi oldum gerçekten.
- Hayatın tadını çıkar. - Kaldır şunu.
Peki.
Neyse, seni annenle konuşurken duyunca
ben de programımda annemle konuşmaya başladım.
Yıllar yılı senden çaldığım birçok şeyden biri.
Ama annemle hiç o tarz bir ilişkimiz olmadı,
ki hiç sorun değil.
- Şimdi... - Hiç merak ettin mi? Sonrasında...
- Of, lütfen! - Ama bence...
Anneni programında izlerdim.
Bence öyle bir şey yapmamıştır.
Bence sınırların dışına taşmayacak bir tipti.
Orta Batı tarzı.
Üstü örtülü bir laf mı bu?
Babanınki çok büyükmüş. Bana söylemiştin.
Hikâyeyi anlat Dave.
Dave, baban
duştan çıktığı anda neler olduğunu anlat.
- Müthiş bir hikâye. - Evet.
- Gerçekten harika. - Güneş tutuldu.
Şimdi...
Büyükmüş.
Evet.
Babamınki cidden büyüktü. Gördüm...
Yeter ama!
Penis hasediyle yanıp tutuştum.
Pekâlâ...
...bir de şöyle bir bilgi... Kronolojisini bilmiyorum
ama epey dayak yediğini de iddia ediyorsun.
Doğru mu?
Evet, doğru. Çok kavgaya karıştım.
HOWARD'IN BÜYÜDÜĞÜ EV
Long Island, Roosevelt'te çok tuhaf bir halkın içinde büyüdüm.
Bana bildiğim her şeyi öğretti.
Kişiliğimi tamamen şekillendirdi.
Kasaba halkı beyazdı. Yahudiler ve İtalyanlardan oluşuyordu.
Sonra birden... 2,5 kilometrekarelik bir kasabaydı.
O dönemde emlakçılar değer düşürme denen bir şey yapardı.
Bölgeye siyahi bir aile yerleştirirlerdi.
Siyahi bir aile geldiğinde beyazlar anında çekip giderdi.
Bir bakardın, gecenin bir yarısı...
O derece çılgıncaydı.
Gecenin bir yarısı siyahi bir aile taşınırdı,
gece derken ciddiyim.
Beyazlar, evi siyahi bir aileye sattıklarını komşuları bilsin istemezdi.
Kısaca, gecenin bir yarısı
beyaz aile evden çıkar,
ertesi günü evde siyahi bir aile olurdu.
Beyazlar paniğe kapılırdı.
Çoğu da güya beyaz liberaldi.
Ama bunların özü sözü başkadır.
"Siyah kardeşlerimi severim. Harika insanlar." derler.
Sonra bir bakarsın ki evlerini satmış, gece yarısı taşınıyorlar.
Böylece beyazların çoğunlukta olduğu bu küçük kasaba halkı
sonunda %97 siyahi ve Porto Rikolu oldu.
Annemle babam ise taviz vermeyip...
...kasabada kalmak istediler.
Annem derdi ki "Siyah tenden korkmuyoruz."
"Sen evden çıkmıyorsun tabii. Okula giden benim."
Okuldaki üç beyaz çocuktan biriydim
ve açıkçası çok korkutucuydu
çünkü ülke tarihinde çok tuhaf bir dönemdi.
Sivil haklar hareketi vardı.
Martin Luther King'in vurulduğu gün
birçok siyahi arkadaşı annemi arayıp
"Howard'ı evde tut." dediler.
Telefonda onlara dedi ki "Onu evde tutmayacağım.
Okula gideceğiz." Biz gideceğiz.
Okula gittim ve ne oldu dersiniz? Eşek sudan gelinceye kadar dövdüler.
Kasabada hiç arkadaş edindin mi?
Zordu.
Bir arkadaş edindim.
Alan diye harika biri.
Satranç oynamayı severdim
ve bize gidip satranç oynardık.
Eve doğru giderken
bir grup çocuk yanımıza gelip nereye gittiğini sordu.
"Onlara gidiyorum." dedi.
Onu da, beni de fena hâlde dövdüler.
Çok kötü dayak yemişti
ve "Buna devam edemeyeceğim." dedi.
- Üzücüydü. - Sonra mı liseye gittin?
- Lisede değildin. - Ailem taşındı.
Onuncu sınıfta kültür şoku yaşadım.
Beyaz bir mahalleye taşındık. Benim için felaketti.
Meğer sadece siyahiler değil, beyazlar da sevmiyormuş beni.
Irkla alakası olmadığını anladım.
Bende bir terslik varmış.
Ama en inanılmaz olan şey,
o çocukların kalkıp da
siyahileri seviyoruz, onlar bizim kardeşimiz, demeleriydi.
"Vay ikiyüzlüler!" dedim.
En ufak bir şeyde gece yarısı kasabadan taşınırlar.
Bir siyahi görseler taşınırlar. İçimi öfke kapladı.
Yalan söyledikleri için beyazlara öfke doldum.
Palavra sıkıyorlardı. Ama şimdi o deneyimi bir dönüm noktası olarak görüyorum.
Peki bu dönüm noktası
bugünkü hayatında ne şekilde tezahür ediyor?
İnsanların palavralarına katlanmakta zorlanıyorum, özellikle de radyoda.
Bence birçok insan duymak istediğimizi sandıkları şeyleri söylüyor
ama çoğu zaman "Acaba dürüstler mi?" diye düşünüyorum.
Mesela radyoculuk yaparken, özellikle 90'larda
hükûmet ve dinî gruplar benimle uğraşıp dururdu.
"Sahtekârlar!" derdim.
Hepsi sahtekâr.
Gizliden neler yaptıklarını biliyorum.
Neler düşündüklerini, hissettiklerini biliyorum.
Hepsi saçmalık. Seks konusunda tutucular,
radyoda içtenlikle konuşanları tasvip etmezler.
Hepsi de ikiyüzlü.
Kendi aralarında hepsi böyle konuşuyor
ve entelektüel açıdan dürüst değiller.
Sanırım bu konudaki bakış açını annenle babana mal etmek gerek.
Gerçi dayağı sen yemişsin
ama bu zihniyet ailenden geliyor. Dayak yemene rağmen
orada kalacak cesareti göstermişler.
Annemle babamı çözmek zor.
Bazı konularda tuhaf derecede açık fikirliyken
bazılarında çok muhafazakârdılar.
Mesela küçük yaşlardayken...
...tek isteğim Playboy'a abone olmaktı.
Ona bir şekilde ulaşmalıydım.
Çıplak kadın fotoğrafları vardı. Benim için inanılmaz bir şeydi.
Anneme demiştim ki...
13 yaşındaydım, güya erkekliğe giriyordum.
"Doğum gününde ne istersin?" dedi.
Ben de "Playboy istiyorum." dedim.
Bir an bile durup düşünmeden bana dönüp dedi ki
"Dinle.
Tutucu değilim.
Çıplak vücut büyütülecek bir şey değil.
Ama şunu bilmeni istiyorum. Playboy da alacağım.
Fakat o dergideki kadınlar hilkat garibesi.
Nedenini söyleyeyim.
Gerçek kadınlar öyle görünmez.
Külliyen yalan.
Bak şimdi.
Ablan ve ben gerçek kadınlarız
ve kadınlar böyle görünür."
Şimdi...
Bilmiyorum. Dinleyin.
Annemi bir kere çıplak gördüm. Duştaydı.
Birden çıktı, ben böyle...
"Ben Playboy'a bakayım. Ondan şaşmayayım." dedim.
Liseden sonra Boston Üniversitesi'ne gittin.
Oraya girmem mucizeydi. Ama ne oldu dersin?
Üniversitenin radyo istasyonuna gittim
ve ilk kez radyoda çalışma fırsatı yakaladım.
Radyoda çalışmak nasıldır, bilmiyordum.
Berbattım, çok kötüydü
ama en azından ekipmanla çalışma şansım oldu.
Ben de üniversitenin radyosunda çalıştım.
İçeri girip ekipmana bakar, kendin çözerdin.
Çözmek zorundaydın çünkü öğreten yoktu.
Doğru.
Oyunculuk dersi almalıydık aslında.
Babam bunu söyleyip dururdu.
"Yaz tiyatrosuna girmelisin. Diksiyonunu düzeltmelisin.
Bir oyunculuk programına girmelisin."
Peki hayatının bu aşamasında...
Babam Drakula'ydı galiba.
"Hoş geldiniz efendim."
Annen de giderek Howard Cosell gibi konuşmaya başladı.
Evet. Pek iyi bir taklit değil.
Üniversiteden mezun oldun.
New York'ta bir radyodan teklif aldın.
- Briar... - Briarcliff Manor, WRNW.
Okul bitti. Radyodan teklif aldım ama reddettim.
Radyoda çalışmaktan çok korkuyordum ama Briarcliff Manor'daki adamı aradım.
"Radyo işi teklifinizi reddettim
ama teklif edebileceğiniz herhangi bir şey var mı?
Korkunç bir hata yaptım."
"Şu anda elimde hiçbir iş yok ama bak, ne diyeceğim.
Yılbaşı sabahında gelebilir misin?
Bir vardiya verebilirim." Kabul ettim.
Görüşmeye gittim, adam dedi ki "Tek bir şey var.
Bu vardiya sabah altıdan on ila 11'e kadar sürecek.
New York'ta geceleri çalışmam gerekiyor.
Senden tek bir isteğim var. Sabah beni uyandırma çünkü uyuyacağım.
Uyandırılmak istemiyorum çünkü hiç uyuyamıyorum."
"Merak etme." dedim.
Gittim, lafı daha da uzatacak olursam,
mikrofonun başına geçtim.
Ekipmanı anında kilitledim.
Düşünsenize, tek işim plakları çalmak
ve ara sıra müziği kesip şöyle demekti, "Westchester 107,
WRNW, ormandan yükselen yenilikçi müzik."
Tek işim buydu ama ekipmanı bozmuştum.
- Ormandan yükselen yenilikçi müzik ne ya? - Pikap çalışmıyor.
Ne yaparsın? Program direktörünü aradım.
"Ulan it herif, gelince seni kovacağım." dedi.
Kariyerimde iyi olduğum bir şey varsa
o da yöneticilerle konuşup sinirlerini yatıştırmaktı.
Onlarla aram iyiydi.
"Her şeyi berbat ettim ama iyi ve dürüst bir insanım.
Sana çalışmaya devam ederim. İstediğin zaman gelirim."
Bana giderek daha çok yayın saati verdi
ama berbat bir sunucuydum.
Benzer bir şey yaşadım.
Indiana'da Elwood'daki WBMD radyosunda çalışıyordum.
Muncie'ye yakın bir yer.
Onlar beni reddetmişti.
İlk vardiyamda son derece...
Ekipman üzerinde çok çalışmam gerekiyordu.
Evet.
İlk vardiyamda bir işi başardıktan sonra
epey rahatlayıp konsoldan geri çekildim
ve o sırada fark etmeden saatin fişini çekmişim.
Kanal haberlerinin çıkmasını beklemeye başladım.
Bekledim, bekledim.
Sonunda "Ne oluyor?" diye aradılar. Orada her şey bitti.
Evet. Bana "ölü anların kralı" derlerdi.
Yıllarca kâbuslarıma girdi.
Radyo kariyerimin başında plak çalardım.
Evet.
İşin sırrı, şarkıyı çalıp kesintisiz bir geçiş yapmaktı.
Yani şarkı arasında ölü anlar olmamalıydı.
Boşluk olmamalıydı.
Kâbuslarımda plak biterdi.
Yapılacak bir sürü başka iş vardı, sayaçları okumak gibi.
- Bir sürü iş. - Tek tabancaydın.
Berbattım. Üstelik obsesif kompülsiftim.
Yani plağı kaldırmak için üç kere üstüne tıklayıp dokunmalıydım.
Serçe parmağımı değdireyim falan derken zaman daralırdı.
Mesela "I Want to Hold Your Hand"in üç dakika sürdüğünü bilirdim.
Böylece beş ila yedi dakika uzunluğundaki plakları bulmakta ustalaştım.
Programımda plaklar o kadar uzun...
In-A-Gadda-Da-Vida albümünün bir yüzü kadardı.
Böylece sonraki plağa geçmeye yetecek sürem olurdu.
Peki radyoda çalışırken
New York'ta ya da o bölgede
"Bu adamın ya da kadının yaptığı işi beğeniyorum.
Onun gibi olmak isterim." dediğin biri var mıydı?
Bob Grant diye biri vardı.
RADYO SUNUCUSU
Bob, asabi bir muhafazakârdı.
Lafını hiç esirgemezdi.
Rush Limbaugh ve Glenn Beck gibilerden çok daha eskiydi.
Tam anlamıyla kendine özgüydü. Sırf siyasi açıdan da değil.
Tavırları da öyleydi.
"Kes sesini, kapa telefonu. Aptalsın." falan derdi.
Duygularıyla hareket ederdi.
Radyoda öyle konuşan birini duymamıştım.
Bob dışında herkes akademik bir tavırla konuşurdu.
Kibar olmazsan insanları kendine çekemezdin.
Bob'un bir bakış açısı vardı.
İşte o zaman dedim ki "Bir şey bilip bilmemem önemli değil.
Belki Bob da bir halt bilmiyor
ama bir şey biliyormuş gibi görünürsem,
ciddi bir tavır takınıp safımı belli edersem
gerisinin önemi kalmaz."
Gerçek bu. Radyoculuğun temel kuralı.
- Onunla tanışma fırsatı buldum. - Nasıldı?
Mıknatıs gibiydi.
Müthiş bir konuşmacıydı, on parmağında on marifet vardı.
Kalabalık önünde konuşmayı sevmem. Keşke eve gitseniz.
Cidden, insanlardan uzakta mikrofon başında olmayı severim.
Sen izleyici karşısında olmayı hep sevdin.
Hayır. Kamera karşısında ve radyoda olmayı sevdim.
Kanlı canlı insanların karşısında olma fikri ödümü koparırdı.
Evet.
Ama bir ekipman karşısında çalışırken daha iyiydim.
Bu Netflix programını izleyicisiz yapmayı
hiç düşündün mü?
Bence ilginç bir yaklaşım olabilirdi çünkü bana göre...
Hadi, deneyelim.
Yokmuşsunuz gibi yapalım.
Kameraman şurada. Çok hoş, çok samimi bir ortam.
- Howard... - Pardon. Evet.
Neyse, soruna cevaben...
- Keyif alıyor musun? - Çok.
- Seviyorsun. - Bayılıyorum.
Bana gelip "Ne yapmak istediğini söyle." derlerdi.
"35 yıl bunu yaptım. Ne yapmak istediğimi bilmiyorum." derdim.
"Neyi seviyorsun?"
"İzleyici önünde insanlarla konuşmayı."
İzleyici ve sen o yüzden varsınız.
Ama bu çok farklı.
Evet ama ne olmuş yani?
- Hayır, harika. - Aynısı.
- Ama... - Eğleniyoruz.
Şimdi...
Bu arada, fazla ciddileşiyorsak söyleyin.
Fartman kostümümü giyerim. Beş dakika sürer.
Ve ben...
- Ya da... - Tanrım!
Ya da Dave'in programındaki gibi...
Hiç unutmam, eski programına kadın kılığında çıkmıştım.
Ve... Teşekkürler.
Pekâlâ.
Senden ilk şöyle haberdar olmuştum..
Sanırım sonrasında Washington'da çalışmıştın.
Washington DC'de.
Evet. Peki Robin'le Washington'da mı tanışmıştın?
Evet.
Şahane Robin.
HOWARD'IN ORTAK SUNUCUSU
İzleyicim olmadığı için birine daha ihtiyacım olduğunu biliyordum.
Konuşmayı bilen, rahat, kendini iyi ifade eden bilgili birine.
Hepsi lazımdı. Ne gerektiğini biliyordum.
Peki nereden bulacaktım?
Nasıl buldun?
Robin'i Baltimore'dan tanıyan
Denise Oliver adında çok tatlı bir program direktörü beni arayıp dedi ki
"Bizim radyoya gelip gidiyorsun.
Çalışacak birini aradığını biliyorum.
Harika bir kadın tanıyorum.
Sizi telefonda konuşturalım.
Elektriğiniz tutuyor mu, dinleyip görelim."
- Telefonda çene çalmaya başladık. - Evet.
Bana radyo programı gibi geldi.
Kulağa hoş geliyordu. "Bu kadınla rahatım." dedim.
Böylece denemeye karar verdik.
Yani bunu ilk kez yayında keşfettik.
WNBC'ye geleceğin haberi yayıldı.
50.000 vat verici gücüne sahip, geniş çaplı, muazzam bir AM istasyonuydu.
Öğleden sonraları çıkacaktın galiba.
Söylentiye göre, Washington'dan kovulmuştun
çünkü bir hava yolunu arayıp...
Bir hava yolu uçağı Potomac'ta köprüye çakılmış.
Doğru.
Sen de hava yolunu arayıp demişsin ki
"Dulles'tan köprüye kadar biletiniz ne kadar?"
Evet.
- "Tek yön mü?" dedim. - "Tek yön mü?"
- Evet. - Evet.
Yani münasebetsiz bir şeyin geleceğini anladık.
Bu arada, köprü olayı çok abartılmıştı.
Aslında kimseyi aramadım.
Telefonların çalıp durduğu bir bölüm vardı.
"Alo, 14. Cadde Köprüsü mü?" falan derdim.
Hayranlarım bilirdi ki...
Hava yolunu arayıp da öyle diyecek kadar kaçık değildim.
Deliliğin de bir adabı vardı.
Washington'a gittiğimde
artık kaybetmemeyi kafaya koymuştum.
Ne gerekiyorsa yapacaktım.
Deyim yerindeyse bir uyanış yaşadım.
Biraz açılmam gerekiyordu.
Aklıma ne gelirse ondan bahsedecektim.
Bilinçaltımı dizginlemeden, yüzde yüz dürüstlükle.
İçimde büyük bir öfke vardı ve bu öfkeyi dışa vuracaktım.
Zaten öyle demişsin.
Kafanı ortadan ikiye ayırıp
bilinçaltını katıksızca ortaya dökeceğini söylemişsin.
Radyoda çok iyi bir şey ama özel hayata büyük zarar veriyor.
Her şeyi altüst ediyor. Bir hayatın kalmıyor.
- Delinin tekine dönüşüyorsun. - Evet.
Ben de öyleydim.
İlk eşim benimle nasıl evli kalabildi, aklım almıyor
çünkü tamamen kariyerime odaklıydım.
O şekilde ilişki yürütülmez.
Yani öylesine...
- Evet. - ...odaklanmışsın ki...
...sırf kendini düşünüyorsun.
Yaptığım işin dışında çocuklarımın iyiliğini düşünmek bile
çok zordu.
Ben de bunun bir benzerini yaşadım.
Televizyonda olmaktan başka hiçbir şey umurumda değildi.
- Evet. - Diğer her şeyi gözden çıkarmıştım.
Meğer bunlar hayatın ta kendisiymiş.
Benim için her şey oğlum doğduğunda değişti.
Oğlum doğmadan 15 yıl önce
ne zaman aile kuracağımıza dair o zamanki kız arkadaşımla tartışırdık.
Bunların hepsini aklından çıkarmalısın, derdim.
Çünkü aptal televizyon programına odaklanmış durumdaydım.
Evet. Başkalarını düşünme kapasitesine sahip değildim.
Gerçek dünyada görevlerimi yerine getiremiyordum.
Bunu sadece radyoda yapabiliyordum. O işte iyiydim.
Kaygı ve obsesif kompülsif bozukluğunu sorayım.
- Bunlar için ilaç kullandın mı? - Hayır.
Ama uzun süre terapi gördün. Bu sorunlarına yardımı oldu mu?
Terapiden önce, ki hiç gitmemiştim,
hiçbir zaman kendimin farkında değildim.
Bir kez bile... Bazen bir iki saatimi tuvalette işe hazırlanarak
geçirdiğim olurdu.
Ona buna dokunurdum. Bir kez bile demedim ki
"Nasıl düzeltirim? Rahatsız oluyorum."
Bunları yapar, aradan çıkarır, işime koyulurdum.
Çılgınca geliyor ama farkında değildim.
Zamanla anladım ki
bu davranışla, kontrolüm dışında olan dünyayı kontrol etmeye çalışıyordum.
Gerçek dışı bir zihniyetle bu şekilde kontrolü ele alabileceğimi,
bunu yeterince yaparsam reytinglerden birinci çıkacağımı düşünüyordum.
Çok yoğun bir baskı vardı. NBC radyosundayken
satış sorumlularından birinin gelip
"Howard, bugün karneni alıyorsun." dediğini hatırlıyorum.
"Karne" bana söylenebilecek en kötü şeydi.
Karnem çıkmıştı. Reytingler çıkmıştı.
Piyasada birinci olduysam da zafer sevinci yaşamıyordum.
- "Oh be!" diyordum. - Anladım.
"Bunu yine nasıl başarırım? Planım ne?"
Yine kazanmak için ne yapabileceğimi düşünmeye saatlerimi harcıyordum.
Reytinglerin 15 dakikada bir ölçüldüğünü biliyordum.
15 dakika taraması denen bir şey yaparlardı.
Eğer saat başını 14 geçeden 16 geçeye kadar kendimi dinletebilirsem
15 dakikalık taramada dinlenmiş sayılırdım ve toplam dinleyici sayım artardı.
Bu sayı artınca da reytingler tavan yapardı.
O fazladan bir dakika sana yarım saat kazandırırdı.
Program sırasında saate bakıp 14 görürsem
kendimi dinletmek için aklıma gelen en saçma sapan şeyleri söylerdim.
Radyonun Hulk'ı olmuştum.
FCC, yani Federal İletişim Komisyonu konusuna gelelim.
Radyolara ceza kesiyorlardı.
Tanrım, hem de nasıl...
Muazzam radyo kariyerinde yediğin cezaların toplamı neydi?
Birkaç binle başladı, 1,2 milyona kadar çıktı.
YAPIMCISI DAVADA 1,7 MİLYONA ANLAŞTI
İlk cezalardan birinin nedeni şuydu,
yayında Noel partisi veriyordum.
Adamın biri çıkıp penisiyle piyano çaldığını söyledi.
Adam... Radyoda bunu göremiyorsun.
- Doğru. - "Zihin tiyatrosu" dediğimiz şeydi.
Bunun için ceza yedim.
"Adam piyanoyu gerçekten penisiyle çalmadı ki." dedim.
O bölümle ilgili şöyle bir hikâye okumuştum.
Falanca yerdeki bir kadın bayramda Noel müzikleri dinlemek için
radyosunu açmış
ama onun yerine her nasılsa...
- Bunu duymuş. - Evet.
Hemen o anda cüzzama yakalanmış
çünkü penis ve piyanoyu bir arada duyunca insan deliriyor.
Ama radyoyla ve işimle ilgili beni cezbeden buydu.
Bunlar sadece kelimelerdi. Bir tür devrime öncülük ettiğimi hissediyordum.
FCC'nin müstehcenliğe karşı savaşının
başlıca hedeflerinden aykırı radyo kralı Howard Stern,
New York'taki eylemde ifade özgürlüğünü tehdit ettiği gerekçesiyle FCC'yi kınadı.
Programını dinlerken...
Başlarda dinlemeyi bırakmak zorunda kaldım
çünkü benden hoş olmayan şekillerde bahsedildiğini duydum.
"Yuh artık, buna katlanamam!" diye düşündüm.
Sonra da şöyle düşündüm, "Onu programıma çıkarırsam
belki böyle konuşmayı bırakır.
Onu ararsam belki böyle konuşmayı bırakır.
Gizli Noktalar filminde bir rol kabul edersem
belki böyle konuşmayı bırakır."
Sonra biri sana demiş ki
"Letterman programda ne dedi, biliyor musun?
Programda değil, hazırlıkta.
Hakkında çok kötü şeyler söyledi."
Sen de demişsin ki "Öyle mi? Gösteririm ben ona."
Sonra gece reytinglerini toplamıştın.
32 bölgeyi birden inceleyip
benim reytinglerimi Jay Leno'nunkiyle karşılaştırmıştın.
Sırf benden intikam almak için.
Ama sonra bir şekilde
seninle samimi olduk,
her zaman ön gördüğüm gibi arkadaş olduk
ve sayısız nedenden ötürü
bana içten bir özür gönderdin.
- Evet. - Peki ne...
Eminim özür dilediğin tek kişi değilimdir.
Bunu doğuran sebepler neydi?
Birçok kişiden özür diledim.
Nedenini söyleyeyim. Bence çok olgunlaştım.
Bunu da psikoterapiye bağlıyorum.
Yine söylüyorum, öfke dolu genç bir adamdım. Kızgındım.
Sana, televizyonda olmana, izleyicilerin olmasına kızgındım.
Mantıklı bir açıklaması yoktu. Kimseyi sevemiyordum.
Kimseye saygı duyamıyordum. Kendimi öyle biri sanıyordum.
Sonra psikoterapiye gittim.
Kendine saygı eksikliği yüzünden miydi?
Evet, sanırım.
Bence aslında kendini gözlemleme eksikliğindendi.
Bana göre, psikoterapiyle
hayata biraz âşık olmaya başladım.
İyi şeylerin değerini anlamaya başladım.
Bunlardan biri de seninle olan ilişkimdi.
Benim için yaptıklarının değerini anladım.
Güvenine ihanet etmiştim
ve utanıyordum.
İşin gerçeği, seni seviyordum, sana güçlü bir hayranlık besliyordum.
Beth'in buna kısmen etkisi oldu mu?
Beth'in üzerimde çok büyük etkisi oldu çünkü...
HOWARD'IN EŞİ
Bu arada, kalbimi açmadan Beth'le bir ilişki kurmam
mümkün olmazdı, iyi bir eş olamazdım.
Yine çuvallamak istemedim.
Seni daha fazla mahcup etmek istemiyorum
ama reytingleri okuduğun bölüme dönersek
seninle ilgili tek kelime etmemiştim.
- Doğru. - O yüzden...
- Elbette. - ...bu beni altüst etmişti.
Neyse, Howard'ın söylediği bir dizi nahoş şeyin ardından,
benimle ilgili, eşimle ilgili ve...
Kendimi ayrı tutmuyorum.
Howard'ın özrünün bir parçası buydu. Umarım görebilirsiniz.
- İşte. - Bu resmi eşine yapmıştım.
- Evet. - Çünkü suçluluk duydum.
Bazı şeyler söylemiştim. Kelimelerin benim için bir anlamı yoktu.
İncitmiyorlardı.
Elbette biri kötü bir şey dediğinde ben inciniyordum
ama benim gözümde her şey şakaydı.
- Evet. - Kelimelerin anlamı yoktu.
Hatta annem küçükken bana "Kelimelerin anlamı yoktur." derdi.
Ben de onun sözüne güvendim.
Sanki...
Yani senin reytinglerinden,
ilişkinden falan bahsederken
"Umursamıyordur." diye düşünüyordum.
Ama incitiyordu. Seni incitti
ve "Neden bu kadar sevip takdir ettiğim bir adamı incitiyorum?" dedim.
Aslında bu, konuşup hâlinden anlayabileceğim biri
çünkü uzun zamandır bu işteyiz,
belki bana bir şeyler öğretebilir...
Sana hiçbir şey öğretemem. Ama...
Sonradan onu anladım ama bir umuttu işte.
Ama geçirdiğin değişim dinleyici kitlene zarar vermedi.
Hâlâ seviliyorsun.
Yeni dinleyiciler kazandın.
Sağ ol.
Böyle düşünmeyenler de var.
Uyduya geçtiğimde
çok eski bazı hayranlarım
"Yumuşadın." falan filan dediler.
İnsanlar böyle yapar ama asıl mesele şu.
Bence başarılı olmamın nedeni,
dinleyiciye karşı daima dürüst olmamdı.
Seninle ilgili o şeyleri söylerken de
dürüstçe konuşuyordum.
Öfkeliydim, kızgındım.
Şimdi zihnimi yeni fikirlere açarken
oturduğu yerden "Değiştin." diyen gerzeğin hatırına öyle mi devam edecektim
yoksa dinleyiciyi yeni bir boyuta mı taşıyacaktım?
Bence kötü radyoculuk, kendini devamlı bir şekilde yenilememektir.
- Yenilemelisin. - Doğru.
New York'a ilk geldiğin zamanki gibi radyoculuk yapmaya
devam etseydin
hâlâ heyecanla beklenmezdin, başarılı olmazdın.
Saçma görünürdü.
Tuhaf gelirdi,
başkasının kıyafetini giymişsin gibi,
ki yapmadığın şey değil.
Şimdi daha çok konuşma özgürlüğün olan
uydu radyosunun farkından bahset.
Artık bildiğiniz gibi bir uydu tesisi olan Sirius XM'deyim.
"SANSÜR"DEN KAÇMAK İÇİN 2006'DA SIRIUS'TA
Oraya bayılıyorum.
NİHAYET ÖZGÜR
Hükûmetin uyduya karışmamasının nedeni,
paralı ve kapalı bir hizmet olması.
Beni birden her şeyi yeniden düşünmeye sevk etti.
Sanırım uyduya geçerken
artık başıboş, zıvanadan çıkmış bir deli olacağımı düşünüyordum.
Sınır tanımazdım, çılgındım
ama oraya gittiğimde "Böyle olmuyor." dedim.
İşin eğlencesi, herkesin bana hayır demesiydi.
Burada bir yönetici bile öyle demedi.
- "İstediğini yap." dediler. - Evet.
"İstersen mastürbasyon yap, takmayız. Yeter ki hayranlar memnun kalsın."
- Piyanoyu getirin. - Aynen.
Birden "Olamaz, bu böyle yürümeyecek.
Saçma sapan bir şey. Radyoya bu amaçla girmedim." dedim.
"Daha iyisini yapabiliriz."
Dinleyicilerimle iletişim kurmanın yeni yollarını buldum.
Biraz Donald Trump'tan bahset.
Donald Trump'la medyadaki herkesten
- daha çok röportaj yaptın. - Doğru.
Bir dönem onu dost kabul ediyordun. Bizim programımıza geldiğinde de
hep olağanüstü bir konuktu.
- Kesinlikle. - Onu izlemeye bayılırlardı.
Saçıyla, şişman olmasıyla, köhne binalarıyla dalga geçebilirdin.
Sizin aranızdaki ilişki de böyle miydi?
Donald "müthiş konuğun" sözlük karşılığıydı.
Evet.
Benim gözümde aklına gelen her şeyi söyleyen bir konuk,
müthiş bir konuktur
ve Donald'a ne sorsam cevap verirdi.
- Evet. - Gayet içten ve düşünülmüş bir şekilde.
Derdim ki "Donald..."
Hep Bay Trump derdim. Hoşuna giderdi. "Bay Trump...
...söyler misiniz...
...sizce en güzel kadınlar kim?
Birkaç isim sorsam sayar mısınız?"
"Öncelikle..." derdi. Ciddiyetle.
"En güzel kadınlar aktrisler değildir Howard.
Modellerdir. Eğlence sektöründe
çalışan kızların çoğu, güzellik açısından
altı, yedi puanı geçmez."
Ben de "Donald, Angelina Jolie çok güzel bir kadın bence." derdim.
"Yedi."
"Öyle mi? Neden?" "Aman, yapma."
"Kim çok güzel, biliyor musun?" "Kim?"
"Kızım Ivanka. İşte o on puan."
Böyle şeyler konuşurduk.
Tanrım!
İnternet sayesinde artık tüm kayıtlar ortada.
Sürekli kullanıp duruyorlar.
Şimdi onunla ilgili ne düşünüyorsun?
Eskiden tanıdığın, birlikte geçmişin olan biri olarak değil,
ülkemizi yöneten biri olarak.
Pardon. Başkan olan biri olarak.
Şöyle ki...
...çok tuhaf bir şey oldu,
Donald, Cumhuriyetçi Kongresi'nde konuşmamı rica etti.
- Öyle mi? - Evet.
Beni kampanya turnesinden sık sık arayıp
"İzliyor musun?" derdi.
Benim de komiğime gidiyordu
çünkü içten içe kampanyanın asıl amacının
kitap ya da marka falan satmak olduğunu düşünüyordum.
Gerçekten başkan olmak istediğini idrak etmemiştim.
Sanırım genel görüş buydu.
Çok tuhaf bir duruma düşerek
hem halka hem de ona Hillary Clinton'ı desteklediğimi söyledim.
Hep öyle oldu. Donald'a da açıkça söyledim.
"Donald, sen de Hillary'yi destekliyordun." dedim.
Donald'ı dost olarak kabul ederim ama siyasi görüşüm farklı.
Onunla aram seninki gibi değildi, benzer sayılır.
Ama 14 yaşındaki oğlum için endişeliyim.
Acaba benim yaşıma geldiğinde
ülkenin durumu nasıl olacak?
Biraz da hayvan sevginden ve onlara desteğinden söz edelim.
Hayvanları hep severdim
ama eşim hayvanlara yardım etmeye takıntılı olduğu için
buna o öncülük etti.
İlişkimizin başlarında
bir buldok aldık.
Çok güzel bir köpekti.
Ona olan ortak sevgimizle
ilişkimiz gelişip güzelleşti. Çocuğumuz gibiydi.
Çocuğumuz yok.
İlk evliliğimden üç yetişkin çocuğum var.
Bu bizim çocuğumuz oldu.
Hayvanlara nasıl yardım edebileceğimizi düşünmeye başladık.
Beth, North Shore Hayvan Derneği'ne yardım etmeye başladı.
Gel zaman git zaman North Shore Hayvan Derneği'ne
hayvanların kafes olmadan özgürce yaşayabileceği
bir kanat yaptırmak için epey para topladık.
Çünkü barınaklardaki hayvanlar
kafeslerde tutuluyor ve kimileri yıllarca orada kalıyor.
Böylece yuva bulana kadar özgürce dolaşıp daha sağlıklı kalabiliyorlar.
Sonra iyice abartıp eve hayvanlar almaya başladık.
Evimizde her daim 20, 30 kedi var.
Onlara bakıyoruz. Çoğu kör ya da hasta.
Sonra yuva mı aranıyor?
Ortak bir tutkumuz hâline geldi ama asıl ilham kaynağı eşimdir.
Üç kızından bahsettin.
Yaşlarını ve neler yaptıklarını anlatır mısın?
Kızlarım muhteşem. Gerçekten.
Hepsi de harika birer kadın oldu
ve hepsiyle gurur duyuyorum çünkü...
Küçük kızım pratisyen hemşire olmak istiyor.
Şu anda hemşirelik okulunda.
Kızımın bunu istemesi inanılmaz.
Geçen gün beni arayıp "Baba!
İlk kez birine iğne yaptım." dedi.
"Vay canına. Hedefin nedir?" dedim.
"Belki yaşlılarla çalışmak ve insanlara yardım etmek."
Bu çocuk, isteseydi
hiçbir şey yapmayabilirdi çünkü ayrıcalıklı bir aileden geliyor.
Yine de özveride bulunuyor.
Kızımın bunu yapmak istediğini düşününce gözlerim doluyor.
İkinci, ortanca kızım
yıllarca sosyal hizmetlerde çalıştı.
Şimdi de doktora yapmak için okula döndü ve geçenlerde evlendi.
Eğitimine devam etmek istiyor
ve sistemde yitip giden çocuklarla olağanüstü bir iş çıkarıyor.
Büyük kızım da hahamlık eğitimi alıyor.
- Vay canına. - Evet.
Çok etkileyici.
- Evet. - Tebrikler.
Çok mutluyum ve onlarla gurur duyuyorum.
Baba olarak, yaptıklarının
onları dengesizliğe iteceğinden korktuğun oldu mu?
Evet. Şunu yine söyleyeyim,
bencilliğim ve tamamen radyo kariyerime odaklanmam
onlar için eminim çok zor olmuştur.
Burada olmadıkları için söyleyemiyorlar ama onlar da bunu doğrulardı.
Kızlarımla oturup o yılları,
kendi bencilliğimi ve bazen yanlarında olmadığımı
uzun uzun konuştum.
Benimle dobra dobra konuştular, bunun için minnettarım.
Kuş gibi hafifledik ve daha da yakınlaştık.
Bunu her babaya öneririm, özellikle kız babalarına.
Engelleri aşmanın en iyi yolu kendilerini ifade etmelerine,
hislerini açmalarına izin vermek.
Sonrasında artık gözünüz korkmuyor.
Tehdit olarak algılamayın.
Bakın.
Benden ebeveynlik tavsiyesi alma.
Kimden olsa alırım
çünkü 57 yaşında çocuk sahibi oldum yahu.
Nasıl gidiyor?
Bilmem. Ona sorman lazım.
Geceleri masal okuyor musun?
Çocuk 14 yaşında.
O zaman bana okur musun?
Bana bunu hep sorarlardı ve bence hatalıydım.
Televizyonda çok uzun kaldım,
sebebi de yöneticilerin beni kovmaktan çekinmesiydi.
"Tanrım, sen söyle." dediler. Bence öyle oldu.
Senin öyle bir derdin yok.
Bundan sonra ne yapacağına dair bir fikir verir misin?
Bilmiyorum.
Sirius XM'le sözleşmemin bitmesine daha üç yıl var.
Heyecan verici şeyler yapıyoruz. Bir hayalim var.
Resim yapmayı ve satranç oynamayı seviyorum. Birçok hobim var.
- Fotoğrafçılığı da, değil mi? - Evet.
Çocuklarla, özellikle de eşimle
vakit geçirmeyi seviyorum. Şahane biri.
- Çok şanslıyım. - Tatile nereye gidiyorsunuz?
Pek fazla... Bildiğin ev kuşuyuz.
Yürüyüş yapmak dışında hiç evden çıkmıyoruz.
Bizimle Utah'a gelmeye karar vermişsin galiba.
Şey...
Bon Jovi için Cleveland'a gideceğini duydum çünkü.
Hayır. Dave...
Orası batıda.
Utah da Cleveland'a bir taş atımı uzaklıkta.
- Şey... - Harika olacak.
Şöyle söyleyeyim,
bu yeni Netflix programıyla...
Ne programıdır, bilmiyordum.
Dave katılmamı istedi, ben de "Of!" dedim çünkü...
Ben gerçekten, yani şey değilim...
"Neden beni çağırıyor ki? Rezalet olacak.
Ya onu hüsrana uğratırsam? Büyük beklenti var."
Peki sence nasıl bir deneyim oldu?
Programını mahvettim gibi geliyor.
- Yok, hayır. - Gerçekten.
Eğlendin mi?
Yapma, biraz eğlenmişsindir.
Eğlenceli denir mi bilmiyorum.
Utah'ta çok daha eğleneceğiz.
Bence bu iyi ama günlerden bir gün,
biliyor musun, bilmem,
bir telefon geliyor, "Dave programı Indiana'da yapmak istiyor.
Mezun olduğu Ball State Üniversitesi'nde."
"Delirdi mi bu?"
- Diyordum ki... - Bence bu delilik belirtisi.
Demin anlattığın şey, hayatımda duyduğum
en manyakça fikir!
Öyle ama.
Konuğun George Clooney beni İtalya'daki evine davet etti.
Beni etmedi.
- Gitmeyeceğim. - Öyle mi?
Yerime sen git. Gitmeyeceğim çünkü...
Başkasının evinde elim ayağıma dolanır, hele o adamın evinde.
- Ne yapacaksın? - Aynen.
Diyelim ki, ne bileyim, canım elma istedi.
- Birine mi soracağım? - Evet.
Kimsenin keyfine tabi olmak istemem.
Çok mu erken kalktım, çok mu gürültü yaptım?
Ayrıca duyduğuma göre...
Evine gidenlere sordum. Belki iyidir diye bir yokladım.
İnsanlara eşek şakaları yapıyormuş.
- Hiç gelemem. - Nefret ederim.
Yok, hiç gelemeyiz.
Ona şöyle diyesin gelmiyor mu? "Yakışıklısın ama komik değilsin."
Doğru, evet.
Anca böyle bir suratla komik olursun.
Neyse işte, harika bir adam ama...
...beni İtalya'da görmese daha iyi. Berbat vakit geçirir, inan.
Altı konuğun vardı. Diğerleri kimdi? Obama, Clooney, ben, başka?
Malala Yousafzai vardı.
Ay, komik kızdır.
Severim onu.
Ve Tina Fey.
Tina Fey çok iyidir.
- Malala'dan bahsedeyim. - Tina Fey'i severim.
Malala'yı da severim. Selam söyle ama Fartman'den deme, anlamaz.
Ama o...
- Kız koyu bir Fartman hayranı! - Öyle mi?
Evet, hep ondan bahsettik.
Sanırım bu, duyduğum en saçma şey...
Tamam, bitti. Dinle.
- Sabrın tükendi mi? - Howard, muhteşemsin.
Tanrı seni korusun. Ailene de sevgiler.
- Teşekkürler. - Howard Stern, sayın seyirciler!
GÜNEY UTAH
Belki diyorsunuz ki "Atlar görüyorum galiba.
Bunun New York'un ortasındaki Howard Stern söyleşisiyle
ne alakası var?"
Utah'dayız.
Bu, paleontolog Christa Sadler.
Howard'ı da davet ettim.
Gelmek için büyük çaba sarf etti
ama maalesef pazen gömleği yokmuş.
O yüzden Christa'yla ikimiz olacağız.
Bu Tom, bu da Rocky.
Neredeyiz, söyler misin?
Şu anda korunan anıt statüsünden...
PALEONTOLOG/JEOLOG
...çıkarılmış olan arazideyiz.
Bu anıtın adı Grand Staircase-Escalante.
TRUMP SİYASET İÇİN İKİ ANITI KATLEDİYOR
Hiç duymamıştım. Ta ki bir kısmı Başkanlık kararıyla katledilene dek.
TRUMP, GRAND STAIRCASE-ESCALANTE'Yİ YARI YARIYA KÜÇÜLTÜYOR
Şu anda resmî olarak anıtın bir parçası değil.
Evet, şu an bulunduğumuz arazi hâlâ federal arazi,
hâlâ Arazi Yönetimi Dairesi denetiminde
ama ulusal anıt koruması altında değil.
Yani bunun Howard Stern'le ilişkisi,
her Amerikalı ile olan ilişkisiyle aynı.
O kadar.
Şu anda 210, 215 milyon yıllık bir araziden geçiyoruz.
- Bu da... - 215 milyon yıl!
Ama genç.
- Cidden mi? - Jeolojik olarak genç, evet.
- Yok artık! - Evet.
O kadar eski kravatlarım var yahu. Boş ver. Bayat bir espri.
Sınırlardaki bu değişim
yasal geçerlik kazanırsa oluşacak tehdidi açıklar mısın?
İmkân varsa verimli bir otlağa çevirebilirler.
Greyderle yol açmaya karar verebilirler.
Bunu yapabilirler.
Bu o kadar... Yani...
Bunun estetiğin ötesinde bir konu olduğunun farkındayım.
Evet.
Ama gelip de buralara baksaydım derdim ki "Bak ne diyeceğim.
Buraları koruma altında bıraksak ya. Ne zararı olur?"
Burası muhteşem olmasaydı da
bu arazi parçalarını korumamız gerekirdi.
Sırf hâlâ var oldukları ve hızla yok oldukları için.
Şunu tekrarlamak isterim ki amacım, gün batımında
at sırtında...
- Gün batımına sürmek. - ...dağda, gün batımında bir silüet olmak.
- Nehirden gitmek ister misin? - Olur.
- Peki. - Evet.
Güzel.
Enerjin kaldı mı?
Bütün gece binerim.
- İnanılmaz. - Süper.
Başka binmek isteyen var mı?
Altyazı çevirmeni: Eda Söylerkaya